Dat een goed paard + een goede ruiter niet altijd een goede klassering is, wisten wij natuurlijk al langer.
Maar toch zorgt het even voor een illusie armer.

Gisteren reden Linda en Superhorse Kenwood hun KNHS kampioenschap in de klasse L2.

Voor Ken was het een enerverende dag. Allereerst was hij nog nooit verder dan 40 km van zijn huis geweest, dus de lange reis riep vast de nodige vraagtekens bij hem op. Bij aankomst was hij dan ook enorm geïnteresseerd in zijn omgeving.
Dat was hij nog meer toen hij voor het eerst in zijn leven op een andere stal kwam dan waar hij geboren was !!!! Wow wat wilde hij graag kennis maken met zijn nieuwe buren.
Wij hadden hem al vaak geprobeerd uit te leggen dat hij een hengst was maar dat was nooit tot hem doorgedrongen, tot gisteren dus. Ineens voelde hij het helemaal.
Toen hij net zo’n beetje rustig ging eten, was het tijd om de baan te verkennen. Ook interessant hoor, eerst even buiten stappen, dan op het voorterrein en daarna in de imponerende grote Amalia hal.
Kijkerig was hij niet, ook nooit geweest en toch al nat van het gewoon tien minuten in het rond stappen. Daarna even weer lekker op stal, kunnen we direct even kijken of de buren er allemaal nog zijn.
Na een uurtje gingen we weer opzadelen dit keer voor het eggie.
Weer eerst even buiten stappen daarna nog even weer naar het voorterrein en toen weer de grote imponerende hal in. Maar wat is dat nou, waar zijn al die leuke vriendjes en vriendinnetjes gebleven? Waarom ben ik hier nu helemaal alleen? Eens even vragen waar de rest blijft ....hinnik ......

Zo fenomenaal als hij liep op de regionale kampioenschappen en de afgelopen dagen zo gewoon liep hij nu. Net op het moment suprême zakte hij helemaal in.

Maar als je zo terug kijkt vanuit de ogen van het paard is het ook helemaal verklaarbaar toch?
Geeft niks lieve Ken, jouw tijd komt nog daar zijn wij zeker van